Нас – мала, жывёл – шмат
Як ратуюць кінутых сабак і катоў вілейскія валанцёры
“Мілыя шчанюкі шукаюць дом”, “сабачкі – у добрыя рукі”, “хто згубіў гадаванца?”… Такія аб’явы часта можна пабачыць у нашых сацсетках. Хто ж такі неабыякавы да лёсу кінутых і згубленых жывёл, мы даведаліся, прыехаўшы ў Вілейку і пазнаёміўшыя з гараджанкай Аксанай Кузьміной.
Сабачыя гісторыі
Пры сустрэчы з журналістам Аксана дастае тоўсты сшытак з запісамі, дзе пазначана, колькі бадзяжных жывёл нешматлікія вілейскія валанцёры змаглі прыстроіць сёлета: ад студзеня па красавік – 18 сабак, у маі – яшчэ 17. Непрыстроенымі на ператрымцы пакуль застаюцца дзевяць сабак. У кожнай – свая гісторыя.
Гэта – васьмімесячная Альма. Яна – добрая ахоўніца, гучны брэх яе чуваць здалёк. Сабаку знайшлі на ўзбочыне дарогі.
– Ведаеце, як часта бывае. Нехта піша валанцёрам у сацсеткі: “Ой, мы праязджалі каля пэўнай вёскі, там сабака на ўзбочыне ляжыць. Так шкада”. Усім шкада, але ўсе праязджаюць міма. Тады наша валанцёрка на машыне з мужам ці з сынам садзіцца і едзе ў названае месца забіраць жывёлу, – дзеліцца Аксана.
– Ведаеце, як часта бывае. Нехта піша валанцёрам у сацсеткі: “Ой, мы праязджалі каля пэўнай вёскі, там сабака на ўзбочыне ляжыць. Так шкада”. Усім шкада, але ўсе праязджаюць міма. Тады наша валанцёрка на машыне з мужам ці з сынам садзіцца і едзе ў названае месца забіраць жывёлу, – дзеліцца Аксана.
Самая старая на ператрымцы – Лада. Яна пераходзіла з рук у рукі, бо сабака – праблемная: белая поўсць, шмат на што алергія. Цяпер валанцёры трымаюць яе на леках і на гіпаалергенным корме, перыядычна возяць да доктара. Сабаку, усю ў кляшчах, знайшлі на ўзбочыне за Куранцам.
Ёсць у валанцёраў і сабака-інвалід Герда. Яна з цяжкасцю ходзіць, бо некалі жывёлу білі палкай. Герду і яе дачку – шчанюка Злату – валанцёры знайшлі на Воўкаўшчыне і ўратавалі ад адлову. Мама з дачкой вельмі прывязаныя адна да адной. У ідэале хацелася б прыстроіць іх разам, адзначае Аксана.
На фота - Аксана і Злата.
Дзінка – мама некалькіх шчанюкоў, якія тут жа, на ператрымцы. Усіх іх знайшлі у мікрараёне “Шанхай” у закінутым доме каля хлява. Не ведаю, як яны перазімавалі, здзіўляецца Аксана.
Ёсць на ператрымцы і каты. Яны жывуць у валанцёрак.
Ёсць на ператрымцы і каты. Яны жывуць у валанцёрак.
Шчанюкі Дзінкі і Злата
Як працуюць валанцёры
– Нас – мала, а вось кінутых жывёл – шмат. Я сама пішу пасты ва ўсе сацсеткі, нехта размяшчае аб’явы на “Куфары”. Праўда, апошнім часам – цішыня, ніякіх вынікаў. Было б добра, каб знайшліся ахвотныя дапамагаць нам у гэтай справе, – дзеліцца Аксана.
Калі для гадаванцаў тэрмінова патрэбная аперацыя ці корм, валанцёры таксама робяць пасты ў сацсетках, і людзі адгукаюцца. Пералічваюць грошы або прыносяць корм. Часам аддаюць будкі для сабак.
Здараецца, разам з гадаванцамі Аксана з аднадумцамі выходзіць на гарадскі рынак. Прыстроіць жывёл атрымліваецца не заўсёды. Але ёсць іншыя вынікі: людзі бачаць, падыходзяць, бяруць кантакты, нехта дапамагае кормам ці грашыма.
Калі для гадаванцаў тэрмінова патрэбная аперацыя ці корм, валанцёры таксама робяць пасты ў сацсетках, і людзі адгукаюцца. Пералічваюць грошы або прыносяць корм. Часам аддаюць будкі для сабак.
Здараецца, разам з гадаванцамі Аксана з аднадумцамі выходзіць на гарадскі рынак. Прыстроіць жывёл атрымліваецца не заўсёды. Але ёсць іншыя вынікі: людзі бачаць, падыходзяць, бяруць кантакты, нехта дапамагае кормам ці грашыма.
Куды едуць сабакі ад вілейскіх валанцёраў
Аддаём, нібы дзіця ў прыёмную сям'ю
Некалькі год таму мы пісалі аб прытулку ў вёсцы Алешчаняты, што на Валожыншчыне. Адтуль сабак забіралі нават у далёкае замежжа. Вілейскіх жывёлак так далёка пакуль ніхто не забіраў. Самы дальні пункт – вёска Мілейкава на Смаргоншчыне. Туды нядаўна адвезлі сабаку, які пабіраўся на рынку. Яго стэрылізавалі і перадалі новым гаспадарам. Возяць сабак таксама па Вілейшчыне і Маладзечаншчыне.
З новымі гаспадарамі валанцёры стараюцца падтрымліваць сувязі, кажуць, што хацелі б не навязліва сачыць за лёсам гадаванца.
– Канешне, на кантакт ідуць не ўсе, – кажа Аксана. – А некаторыя самі дасылаюць нам фота і відэа гадаванца. Мы ў сваю чаргу нагадваем новым гаспадарам пра стэрылізацыю, прышчэпкі, дзелімся кантактамі клінік. І канешне, хвалюемся. Калі два-тры месяцы гадуеш жывёлу, прывыкаеш да яе. Нядаўна вазілі сабаку Ніку ў Маладзечна. Аддавалі, нібы дзіця ў прыёмную сям’ю. Нават расплакаліся ўдваіх з нашай валанцёркай.
З новымі гаспадарамі валанцёры стараюцца падтрымліваць сувязі, кажуць, што хацелі б не навязліва сачыць за лёсам гадаванца.
– Канешне, на кантакт ідуць не ўсе, – кажа Аксана. – А некаторыя самі дасылаюць нам фота і відэа гадаванца. Мы ў сваю чаргу нагадваем новым гаспадарам пра стэрылізацыю, прышчэпкі, дзелімся кантактамі клінік. І канешне, хвалюемся. Калі два-тры месяцы гадуеш жывёлу, прывыкаеш да яе. Нядаўна вазілі сабаку Ніку ў Маладзечна. Аддавалі, нібы дзіця ў прыёмную сям’ю. Нават расплакаліся ўдваіх з нашай валанцёркай.
Як жывёлы трапляюць на вуліцу
Гаспадары часам кажуць, што сабака любіць свабоду і пускаюць гадаванцаў безнаглядна гуляць. Такая свабода часам заканчваецца сумна. Быў выпадак, калі гаспадары шукалі вось так адпушчаную гуляць аўчарку ў адной з вёсак каля Вілейкі і нават прапаноўвалі вялікія грошы таму, хто знойдзе. А пасля даведаліся, што гадаванца збіла машына.
Чамусьці не ўсё гаспадары гатовыя стэрылізаваць сабак, але і гадаваць шчанюкоў, што яна народзіць, таксама негатовыя. Малых або забіваюць, або падкідаюць іншым людзям:
– У адной з вёсак на Вілейшчыне каля дарогі жыве мужчына-пенсіянер. Яму пастаянна скідаюць сабак. Іх ужо каля дзесяці. А ён усіх бярэ і даглядае, – расказвае Аксана. – Сутыкаемся і з тым, што калі паміраюць родныя ў вёсках, сваякі выстаўляюць гадаванцаў на вуліцу. Ну, і, канешне, самавыгулы, падзенні з балконаў і вокнаў.
Чамусьці не ўсё гаспадары гатовыя стэрылізаваць сабак, але і гадаваць шчанюкоў, што яна народзіць, таксама негатовыя. Малых або забіваюць, або падкідаюць іншым людзям:
– У адной з вёсак на Вілейшчыне каля дарогі жыве мужчына-пенсіянер. Яму пастаянна скідаюць сабак. Іх ужо каля дзесяці. А ён усіх бярэ і даглядае, – расказвае Аксана. – Сутыкаемся і з тым, што калі паміраюць родныя ў вёсках, сваякі выстаўляюць гадаванцаў на вуліцу. Ну, і, канешне, самавыгулы, падзенні з балконаў і вокнаў.
Здараецца, гадаванцаў вяртаюць назад
Па словах Аксаны, валанцёры, аддаючы сабаку або ката новым гаспадарам, заўсёды папярэджваюць, што жывёлу можна аддаць назад. І такое не часта, але здараецца:
– Вось, літаральна некалькі дзён таму. Хлопец, навучэнец каледжа, узяў шчанюка быццам для бацькі. І ў гэты ж вечар піша: “Вы казалі, што можна вярнуць”. І вярнуў. Аказваецца, сабаку ён узяў не для бацькі, а ў падарунак сваёй дзяўчыне на Дзень нараджэння. А мама дзяўчыны гадаванца не прыняла. Да таго ж там кот.
– Вось, літаральна некалькі дзён таму. Хлопец, навучэнец каледжа, узяў шчанюка быццам для бацькі. І ў гэты ж вечар піша: “Вы казалі, што можна вярнуць”. І вярнуў. Аказваецца, сабаку ён узяў не для бацькі, а ў падарунак сваёй дзяўчыне на Дзень нараджэння. А мама дзяўчыны гадаванца не прыняла. Да таго ж там кот.
З чаго пачалося Аксаніна валанцёрства
Дакладней, не з чаго, а з каго. А менавіта, з сабакі Соні.
– Гэта была вельмі халодная зіма некалькі год таму. Прымярзалі дзверы, замярзаў газ. У інтэрнэце ўбачыла інфармацыю, што на Шанхаі ляжыць сабака і восем шчанюкоў. І што збіраюцца выклікаць адлоў. Першая думка: Трэба ратаваць. Мы прыцягнулі тых сабачак. Дзеля іх мусілі тапіць печку на летняй кухні штовечар. Соню прыстроілі кудысьці ў вёску, раздалі і шчанюкоў. А пасля ўжо я даведалася, што ў Вілейцы ёсць хлопцы, якія ператрымліваюць сабак і прыстройваюць іх.
Любоў да жывёл у суразмоўцы з дзяцінства:
– Я жыла ў шматпавярхоўцы, таму сваіх сабак не было. Але былі дваравыя. І сёння памятаю сабаку Цяпу, якога часам нават пускалі ў кватэру. Але Цяпу адлавілі і забілі. І гэта была вельмі цяжкая дзіцячая траўма для мяне. А некалі дваравы сабака нават за нос мяне ўкусіў. Прыйшла дамоў са скрываўленым тварам, але любоў да жывёл засталася.
Сёння дома ў Аксаны – свой прытулак: дзве сабакі і чатыры каты. Усе падабраныя. Сярод іх коцікі Гоша і Ксюша – гадаванцы Аксанінай выкладчыцы паліфаніі з Маладзечанскага музкаледжа Алены Донінай. Калі выкладчыца памерла, Гошу і Ксюшу Аксана забрала сабе.
– Колькасць валанцёраў заўсёды мяняецца: хтосьці прыходзіць, хтосьці сыходзіць. Нам увесь час патрэбныя рукі, людзей не хапае. І вельмі не хапае тых, хто гатовы быў часова ператрымліваць знойдзеных кацянят, шчанюкоў. У Вілейцы такі вялікі прыватны сектар, але практычна ніхто не прапануе сваю дапамогу, – адзначае Аксана.
І дадае, што хацелася б атрымліваць дапамогу і ад горада:
– Мы самі купляем лекі, трацім грошы на харчаванне і дастаўку жывёл у клінікі, да новых гаспадароў. Пастаянных спонсараў не маем, таму хацелася б, каб гарадская адміністрацыя звярнула ўвагу на праблему бяздомных жывёл у горадзе. На тых жа жыроўках, якія кожны месяц прыносяць у дамы, можна надрукаваць інфармацыю пра неабходнасць рэгулявання колькасці хатніх жывёл, пра стэрылізацыю і кастрацыю беспародных гадаванцаў з кантактам гарадской ветлячэбніцы на Воўкаўшчыне, – падсумавала Аксана.
Калі б вы хацелі нечым дапамагчы вілейскім валанцёрам або ўзяць сабе гадаванца, тэлефануйце Аксане Кузьміной на нумары
+375 29 761-86-83.
– Гэта была вельмі халодная зіма некалькі год таму. Прымярзалі дзверы, замярзаў газ. У інтэрнэце ўбачыла інфармацыю, што на Шанхаі ляжыць сабака і восем шчанюкоў. І што збіраюцца выклікаць адлоў. Першая думка: Трэба ратаваць. Мы прыцягнулі тых сабачак. Дзеля іх мусілі тапіць печку на летняй кухні штовечар. Соню прыстроілі кудысьці ў вёску, раздалі і шчанюкоў. А пасля ўжо я даведалася, што ў Вілейцы ёсць хлопцы, якія ператрымліваюць сабак і прыстройваюць іх.
Любоў да жывёл у суразмоўцы з дзяцінства:
– Я жыла ў шматпавярхоўцы, таму сваіх сабак не было. Але былі дваравыя. І сёння памятаю сабаку Цяпу, якога часам нават пускалі ў кватэру. Але Цяпу адлавілі і забілі. І гэта была вельмі цяжкая дзіцячая траўма для мяне. А некалі дваравы сабака нават за нос мяне ўкусіў. Прыйшла дамоў са скрываўленым тварам, але любоў да жывёл засталася.
Сёння дома ў Аксаны – свой прытулак: дзве сабакі і чатыры каты. Усе падабраныя. Сярод іх коцікі Гоша і Ксюша – гадаванцы Аксанінай выкладчыцы паліфаніі з Маладзечанскага музкаледжа Алены Донінай. Калі выкладчыца памерла, Гошу і Ксюшу Аксана забрала сабе.
– Колькасць валанцёраў заўсёды мяняецца: хтосьці прыходзіць, хтосьці сыходзіць. Нам увесь час патрэбныя рукі, людзей не хапае. І вельмі не хапае тых, хто гатовы быў часова ператрымліваць знойдзеных кацянят, шчанюкоў. У Вілейцы такі вялікі прыватны сектар, але практычна ніхто не прапануе сваю дапамогу, – адзначае Аксана.
І дадае, што хацелася б атрымліваць дапамогу і ад горада:
– Мы самі купляем лекі, трацім грошы на харчаванне і дастаўку жывёл у клінікі, да новых гаспадароў. Пастаянных спонсараў не маем, таму хацелася б, каб гарадская адміністрацыя звярнула ўвагу на праблему бяздомных жывёл у горадзе. На тых жа жыроўках, якія кожны месяц прыносяць у дамы, можна надрукаваць інфармацыю пра неабходнасць рэгулявання колькасці хатніх жывёл, пра стэрылізацыю і кастрацыю беспародных гадаванцаў з кантактам гарадской ветлячэбніцы на Воўкаўшчыне, – падсумавала Аксана.
Калі б вы хацелі нечым дапамагчы вілейскім валанцёрам або ўзяць сабе гадаванца, тэлефануйце Аксане Кузьміной на нумары
+375 29 761-86-83.
